Original Posted on 08/01/2009 by bloglions
Als nieuwe partners van de sociale sector heb ik enkel nog maar de zeer belangrijke maatschappijen opgenoemd (credit cards, TV-zenders, enz… ), maar de “kleine” structuren zijn niet minder actief in dit domein. Toevallig zag ik bij gelegenheid van een reportage over de nieuwe “Paris Dakar” (die dit jaar in feite in Argentinië en in Chili doorgaat), een lange scène over een team in het Noorden van Frankrijk. Op de grens tussen folklore en competitie heeft dit team zijn voertuig in een “frituurtent” omgetoverd. Al surfend op de golf van het succes van de film, hebben zij het de “ch’tite friterie” genoemd.
Een anecdote en a priori zonder enig belang voor deze blog… behalve dat… er achter dit team een maatschappij staat, o.a. betrokken bij de commerciële uitbating van de echte frituur die door de film in de kijker werd gezet en dat er een charitatieve operatie aan verbonden is. Voor elke kilometer die in competite wordt afgelegd, zal er geld gestort worden voor de hospitalen van de kinderen van het Noorden.
Het gaat hier over een meer klassieke, een meer traditionele operatie dan deze die innoverender zijn en waarover ik je al verteld heb. Ze is niet fundamenteel verschillend van deze die een Service Club zou kunnen op touw zetten. Maar geen enkele Service Club heeft zich erbij aangesloten.
Dit voorbeeld is een beetje commercieel en internationaal. Laten we er een ander nemen dat totaal niet-commercieel is en hyper lokaal. In een dorp in Haspengouw dat ik goed ken, wordt sinds enkele jaren een Kerstconcert georganiseerd door een uitstekende lokale fanfare. De zaal is telkens barstensvol, meer omdat de musici van hoge kwaliteit zijn dan omdat het gratis is. T.t.z., gratis als je wilt, want elke toeschouwer wordt bij de ingang uitgenodigd, zonder enige druk, om vrijwillig mee te doen aan een fondsenwerving die integraal voor de strijd tegen multiple sclerose dient. Elk jaar wordt er iets minder dan duizend euro opgehaald en doorgestort.
Ook hier gaat het om een klassieke humanitaire actie, door een kleine groep verwezenlijkt, en die zeer goed door een Service Club had kunnen worden geleid. Maar ook hier is er geen enkele tussenkomst van een Service Club ! Wat volledig nutteloos zou zijn, vermits de fanfare zelf, omringd door enkele vrienden en dankzij de hulp van de gemeente, het er zeer goed vanaf brengt !
Acties zoals deze twee zijn talrijk en ik zal er bij gelegenheid nog wel andere ter sprake brengen. Zij tonen aan dat eenvoudige kwalitatieve acties, die dichtbij de mensen staan, een kapitaal van sympathie genieten, van gemiddelde of bescheiden grootte zijn, rechtstreeks door kleine groepen worden geleid die reeds georganiseerd zijn, maar die als hoofdzaak finaal geen sociaal doel hebben. En het werkt !
Deze groepen communiceren helemaal niet op het vlak van sociale hulp. Hun notoriëteit hebben zij verworven door hun hoofdactiviteit, die cultureel, sportief of iets anders is… De sociale acties betekenen een meerwaarde wanneer zij bij gelegenheid worden georganiseerd… En in België zij er honderden groepen die op die manier tewerkgaan. Deze zeer diverse groepen hebben zich de organisatie van sociale acties “toegeëigend” die tot over kort het apanage van de Service Clubs was. Een uitstekende zaak voor de begunstigde verenigingen. Een zorg voor de Service Clubs ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
