Original Posted on 16/01/2009 by bloglions
De berekening waarvan ? De berekening van alle boodschappen, e-mails, reclame, diverse sollicitaties… waarvan ik het voorwerp uitmaakte op 15 november 2008, allemaal voor het goede doel, allemaal voor sociale, charitatieve of humanitaire verenigingen. Sinds die datum en tot op heden heb ik alles wat ik ontvangen heb zorgzaam gehouden en heb ik zorgzaam (?) genoteerd wat ik gezien, gelezen, gehoord heb… En indien de berekening niet klopt, is dat omdat ik enkel heb opgestapeld wat ik toevallig persoonlijk heb gezien, gelezen of gehoord in mijn lectuur, mijn afspraken, radio of televisie. Ik heb waarschijnlijk ’t één en ’t ander gemist…
Laten we snel over de TV-uitzendingen gaan vermits ik er reeds een artikel aan gewijd heb op 5 januari 2008 (zie “De Televisie brengt op”). Bijna een tiental uitzendingen met groot bereik, waaraan ik verschillende reportages in het journaal moet toevoegen (één over de toneelvoorstellingen voor Télévie dat zijn tournee begint, één over de onvoldoende reserves van de voedselbank in Namur, meerdere over Amnesty International en natuurlijk ook meerdere over de daklozen en minder bedeelden, onderwerp dat herhaaldelijk terugkomt op het einde van het jaar). Ik heb de spot van Gaya (eet “faux gras”, geen foie gras) altijd op TV gezien, maar ook op de radio gehoord, die van Jacques Mercier (zie het artikel van 13 januari “Jacques Mercier is niet dood”), en een spot van de acteur Samuel Le Bihan over de honger in de wereld met de Franse winkels Super U. Ik zou nog bijna het journaal van TF1 en van France 2 vergeten (ik kijk zoals iedereen ook naar de Franse zenders) waarin Mw. Bernadette Chirac en de judoka David Douillet lang promotie hebben gemaakt voor de operatie “Pièces Jaunes”.
Gedurende dezelfde periode heb ik natuurlijk ook de pers gelezen. Ik laat het tiental artikeltjes in de lokale edities even terzijde, maar ik kan de verzameloperatie van GSM’s van Vers l’Avenir niet verzwijgen (zie het artikel van gisteren), de Tombola van Le Soir, Télévie (opnieuw) en de Vredeseilanden. Er was ook nog, geen artikel maar een hele brochure van Plan België (16 kleurenpagina’s met inschrijvingsformulier) als bijlage in Le Vif L’Express en Trends/tendances (die heb ik dus tweemaal ontvangen).
Per e-mail werd ik gecontacteerd door het Théâtre Le Public (Brussel) voor een speciale avond ten voordele van Amnesty International, door de Vereniging “Le 8e jour” voor haar operatie met Delhaize, door de Fondation Lou (waarover ik je weldra zal spreken), door de Belgische Brandwondenstichting (raadgevingen en verkoopsproducten), SOS Village d’enfants, Electrabel (een charitatieve wenscampagne).
Nog steeds in dezelfde periode ontving ik brieven : Unicef (agenda, wenskaarten en storting), de Stichting tegen Kanker (wenskaart en storting), SOS Enfants sans Frontières (een gepersonaliseerde brief van een geneesheer-vriend), het trimestriële blad (met storting) van de Vrienden der Blinden, het trimestriële blad van de FNRS (met storting voor Télévie), SOS Village d’enfants (brief en storting), SOS Honger (idem), de Tombola van Le Soir (brief + storting voor aankoop van biljetten).
En om te eindigen, enkele onclasseerbare zoals mijn beheer op het net van credit card-operaties (met info over een campagne van Unicef), het Kerstconcert van het familiale dorp (voor het onderzoek naar multiple sclerose), het Leger des Heils dat ik meerdere malen in de straat heb gekruist, de Kerstpostzegel (voor de alfabetisering)… en er zijn er zeker die me ontsnappen.
Het is zeker een speciale periode, maar het aantal TV-programma’s uitgezonderd, heb ik niet het gevoel dat ik deze twee laatste maanden meer ben aangesproken dan tijdens andere maanden van het jaar. En niets van dit alles betrof mijn engagement in een Service Club. Nogmaals, dit is zeker uitstekend voor de begunstigde Verenigingen van al deze acties. Maar ik stel me een vraag : zijn de gelegenheden om deel te nemen aan een “goed doel”, om persoonlijk een Vereniging te helpen, niet zo talrijk, gemakkelijk en rechtstreeks geworden dat men zich nog afvraagt waarom men zich bij een Service Club zou aansluiten om dit te doen ? Hebben het dynamisme en de pro-activiteit van deze Verenigingen en de resultaten die zij bekomen het wervingsveld en het vernieuwen van de leden van de Service Clubs niet bijzonder doen krimpen ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
