Original Posted on 27/01/2009 by bloglions
Als je aandachtig bent, zal je hebben gemerkt dat ik de twee laatste artikels niet de titel “Professionalisering OF Vrijwilligerswerk” heb gegeven. Beide lijken mij inderdaad elkaar niet tegen te spreken, vandaar het woordje “EN”. Zo ook betekent professionalisering niet noodzakelijkerwijs vergoeding. Je kan professioneel zijn, als een professioneel handelen en dit… als vrijwilliger. Het spreekt vanzelf dat om grootse acties te ontwikkelen, om te besturen of om op een zeker niveau doeltreffend te communiceren, dit niet (niet meer ?) mogelijk is wanneer je slechts bij gelegenheid over een beetje vrije tijd beschikt. Niet alleen spreken beide categorieën van mensen elkaar niet tegen, maar zij kunnen perfect complementair zijn. Zo kan je veronderstellen dat het uitwerken, de organisatie en de opvolging van zeer speciale fondsenwerving het werk van professionelen is en dat de praktische realisatie, de massale aanwezigheid op het terrein, de laatste schakel (deze die het dichtst bij de schenker staat) het werk van vrijwilligers is. De eerste groep zal eerder permanent zijn, de tweede eerder occasioneel.
Maar ook op dat niveau zijn de dingen veranderd. De wet omkadert voortaan het beroep doen op vrijwilligers, bepaalt zekere voorwaarden, verplicht een verzekering… en hoe langer hoe meer worden onkosten zoals verplaatsingskosten of maaltijden terugbetaald. Dit was op de site van Oxfam uitdrukkelijk voorzien toen deze Vereniging in december jl. “vrijwillige” verkopers van truffels wierf voor de treinen en de stations. Een terugbetaling van onkosten (waarvan het bedrag niet was gepubliceerd) werd voorgesteld. Moeten we het jammer vinden dat er bij de meest elementaire schakel van het vrijwilligerswerk over geld wordt gesproken of moeten we eerder beschouwen dat het beter is zo het wervingsveld van vrijwilligers open te trekken om degenen die niet welgesteld zijn aan te trekken en hun vervoerskosten te betalen ?
Professioneel zijn, is ook een geestesgesteldheid. Zo wierf Plan België eind 2008 bijvoorbeeld een “Verantwoordelijke van de Dienst Schenkers” aan en in de jobbeschrijving kwam de geestesgesteldheid van de Vereniging goed tot uiting (ik ken deze Vereniging slechts door wat zij publiceert). “U verzekert de coördinatie van de communicatie met de schenkers en licht hen in over de resultaten die dankzij hun steun werden gerealiseerd. U zal verantwoordelijk zijn voor de verwerking van de gegevens met betrekking tot de schenkers en zal de analyse van de resultaten maken teneinde de impact en de doeltreffendheid van onze acties van fondsenwerving te verhogen”. Dit is duidelijk een marketingjob. De resultaten moeten worden verbeterd (wie zou hen dit verwijten ?). Maar het is ook een job van contacten, opvolging met de schenkers aan wie de Vereniging meent rekenschap te moeten geven. Voor een evidente doeltreffendheid wil de Vereniging een “pro” aanwerven en zij besteedt hiervoor de nodige middelen : een salaris conform met de sector, een groepsverzekering, verplaatsingskosten, maaltijdcheques, dertiende maand, enz… Maar dit wijzigt niets aan de werkingsgeest en de motivaties van de Vereniging. Dit verhoogt misschien zelfs haar geloofwaardigheid.
De Service Clubs staan in hun organisatie en in hun “filosofie” nogal ver van deze praktijken. Maar zouden zij een zekere vorm van “professionalisme” niet kunnen combineren met hun vrijwilligerswerk ? Zouden zij zich tenminste de vraag moeten stellen ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
