Original Posted on 26/01/2009 by bloglions
Vorige week, toen we het onderzoek van Test Aankoop, in december jl. gepubliceerd, hebben uitgepluisd, hebben we gezien dat de professionalisering van de sociale sector voortaan als positieve waarde werd erkend. Het is nochtans niet zo lang geleden dat er in dit domein slechts bij het vrijwilligerswerk werd gezworen. De professionalisering betekende toen onnodig belangrijke uitgaven om professionelen of personeel te vergoeden voor het beheer of voor de organisatie van acties of voor de communicatie rond het “doel” en zijn acties of voor het geheel. Of het nu over interne uitgaven of over onderaanneming ging, deze uitgaven werden beschouwd als verkwisting, als nutteloos verlies van het geld of de zo moeilijk verzamelde middelen. En verder werd het aanvaarden dat men geld kon verdienen… om er aan de minder bedeelden te geven als ongehoord beschouwd.
De dingen zijn veranderd ! Eerst hebben de “grote” Verenigingen de weg gewezen. Vandaag kan je je Unicef of Oxfam of Handicap International niet meer inbeelden met enkele gemotiveerde vrijwilligers die een beetje van hun vrije tijd aan de Vereniging besteden om hun engagementen tegemoet te komen. Oxfam verkoopt voortaan haar producten “fair trade” bij Makro… onmogelijk om te leveren, te beheren, de boekhouding te doen, te communiceren… zonder professionelen. Wij veronderstellen wel, en we aanvaarden, dat geneesheren, verpleegsters en ander personeel van Artsen zonder Grenzen betaald worden voor hun humanitair werk. Blijkbaar staat iedereen vandaag toe dat permanent personeel of professionelen normaal worden vergoed voor het geleverde werk.
Het zijn nogmaals deze “grote” Verenigingen die een stap verder hebben gezet door “commerciële” structuren te gebruiken voor hun fondsenwerving. We kennen de direct marketing-acties, het massaal verzenden van gepersonaliseerde mailings. De adressen worden gekocht bij gespecialiseerde maatschappijen als het al niet de hele operatie is die in onderaanneming aan “pro’s” wordt gegeven. Deze operaties brengen kosten met zich mee, zijn soms heel duur (om er nog eens op terug te komen : Test Aankoop stipte aan dat sommige acties quasi 60 % kostten van wat zij hadden opgebracht. Dit is wel een extreem voorbeeld.). Voor de Verenigingen die deze formule kozen moet de balans heel positief zijn… anders zouden ze hiermee al lang gestopt zijn. Niemand schijnt hierdoor geschokt !
Enkele weken geleden zag ik enkele werkaanbiedingen : de Petits Riens wierven een verkoper (verkoopster) aan, Plan België wierf een persverantwoordelijke en een verantwoordelijke voor de dienst schenkers aan (hier zal ik morgen op terugkomen), de Brailleliga wierf een public relations aan (Vlan en Références van 11 en 12/2008). Enkel de prijs van deze aankondigingen alleen al overstijgt de winst van talrijke charitatieve avonden van een Service Club. Een schande ?
Enkele weken geleden nam ik deel aan een colloquium over de niet-handelsmarketing. Ik heb er de Marketing Officer van Max Havelaar, de Communicatiedirecteur van Child Focus en enkele anderen gekruist… die gekomen waren om er hun politiek, hun strategieën, hun acties uiteen te zetten…
Alles wat hierboven geschreven is, is niet noodzakelijkerwijs aan Service Clubs aangepast. Behalve aan de top (vaak op internationaal niveau) van hun structuren, heeft geen enkele Service Club zich al echt op het terrein van de professionalisering van het bestuur, de communicatie, de acties begeven. Waarschijnlijk omdat zij nooit hebben kunnen oordelen over de voordelen en de nadelen. Maar zou dit onderwerp, bij analyse van de ervaringen van de anderen, van de gevestigde notoriëteit of de behaalde resultaten, niet moeten worden besproken ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
