Original posted on 11/03/2009 by bloglions
Nederland is een interessant land op het vlak van liefdadigheid (op andere vlakken zeker ook, maar daarover gaat het hier niet). Het wemelt er van initiatieven, de sector blijkt erg goed georganiseerd te zijn, zeer professioneel en dit al sinds talrijke jaren. Ik zal hier in een volgend artikel op terugkomen. In 2005 werd de Stichting Het Nieuwe Doneren aangesproken door het feit dat de Nederlanders, vooral de jongeren, zich minder en minder betrokken voelden met de charitatieve acties. Zij hebben zich toen afgevraagd wat zij konden aanvangen om deze situatie te veranderen, een nieuw publiek bereiken of het anders bereiken. Dan hebben ze het idee gehad om giftekaarten te verkopen in supermarkten, benzinestations en andere plaatsen waar een grote toeloop van consumenten is. Op elke kaart stond het logo van een Vereniging ten voordele van welke de kaart werd verkocht en een korte informatie.
Voor de consument werd het doen van een gift even gemakkelijk als het kopen van een brood of sigaretten. Het volstond een kaart uit de rekken te nemen (je kon kiezen tussen meerdere begunstigde Verenigingen), de kaart (of kaarten) aan de kassa af te geven samen met de andere artikelen uit je caddy en te betalen. De kaart kostte 2 €. Dankzij een systeem door de Stichting opgezet, stortte de supermarkt (of eender welke andere verkoper) nadien het verzamelde geld regelmatig naar Het Nieuwe Doneren, die het nadien weer doorstortte naar de begunstigde Vereniging. Ik ben niet te weten gekomen hoe of volgens welke criteria de Stichting de Verenigingen uitkoos, noch of een deel werd weerhouden om de kosten te financieren. Ik heb wel de zekerheid gekregen dat de operatie met enkele Verenigingen was kunnen opstarten, waaronder Amnesty, Oxfam, het Nederlandse Rode Kruis en het WWF. Het blijkt dat één enkele keten van supermarkten (van gemiddelde grootte) zich bij de operatie had aangesloten.
Er werd natuurlijk een website gecreëerd (hetnieuwedoneren.nl) waarop de informatie over de begunstigde Verenigingen, hun projecten en de via de kaarten verzamelde bedragen met de verdeling naar de begunstigden toe, werden gepubliceerd. Deze site bestaat niet meer. Daarom schrijf ik in dit artikel in de verleden tijd : deze operatie bestaat niet meer. Zij blijkt, na enkele verwikkelingen, mislukt te zijn, want de site werd eerst aangekondigd als “in probleem” zijnde vooraleer definitief te verdwijnen. Een artikel in Trends/tendances van 2 maart 2006 had mijn aandacht op deze “nieuwigheid” gevestigd. En toen ik enkele weken geleden de site weer heb willen bekijken, heb ik niets meer gevonden. Tot nu toe heb ik nog geen uitleg over deze mislukking kunnen bekomen. Een gebrek aan belangstelling vanwege de consumenten ? Een onaangepaste logistiek of te duur ? Niet voldoende verkooppunten ? Een andere reden ? Een Vereniging wijdt inderdaad zelden uit over haar mislukkingen.
Nochtans kan de formule werken… zij trekt inderdaad op de formulie die de Belgische Voedselbanken gebruikten voor hun recente ophalingen in oktober 2008. En deze Belgische operatie was een succes. Dat is trouwens de reden waarom ik het hier over eenzelfde initiatief in Nederland heb. Het bewijst eenvoudigweg dat waarom iets werkt soms afhangt van het ogenblik, het publiek, de voorstelling, de communicatie, de motivatie… Iets wat elders werkt, zal niet automatisch bij ons werken. Dat wat gisteren succesvol was, zal dat morgen niet automatisch meer zijn… Het tegendeel is ook waar. Een feit moet toch worden opgemerkt : het resultaat is natuurlijk jammer vermits de operatie mislukt is, maar de Stichting heeft het geprobeerd. Vier jaar geleden is zij zich van een probleem bewust geworden en heeft een nieuwigheid uitgeprobeerd om dit op te lossen. In hoeveel Service Clubs is men bewust van wat niet werkt en probeert men iets nieuws uit om dit op te lossen ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
