Original posted on 20/03/2009 by bloglions
“Les Petits Riens ( Spullenhulp) worden bestuurd zoals een onderneming want hoe doeltreffender en professioneler ons beheer zal zijn, hoe meer middelen we ter beschikking zullen hebben voor de sociale actie”.
Ik dacht eraan enkel deze tekst te publiceren, zonder commentaar, omdat hij in enkele woorden zekere principes die in vorige artikelen naar voren zijn gebracht, samenvat en dat deze enkele woorden alleen al doen nadenken. Ik heb toch besloten om er andere voorbeelden aan toe te voegen. Deze tekst is een citaat uit een artikel in Trends/tendances (19 februari 2009) dat het portret van Julien Coppens schetste, jonge commercieel ingenieur, geboeid door sociale economie, in 2002 (na andere functies in dezelfde Vereniging) Directeur-Generaal geworden van Les Petits Riens. In dit artikel spreekt men over controle van bestuur, van verliezen, van financieel herstel, van groei… Enkel het diploma van deze Directeur – en zelfs het soort tijdschrift dat zijn portret publiceert – wijzen op de sfeer waarin het “sociale” tegenwoordig evolueert.
Andere bewijzen ? “La première journée du Web Non-Marchand” (de eerste dag van het niet-handelsweb) werd vorig jaar in Charleroi georganiseerd. De ondertitel was : “En indien we over marketing durfden spreken ?”. Enkele dagen geleden stuurde een belangrijke commerciële maatschappij, gespecialiseerd in opleiding, me hun nieuwe voorstellen : “Gids van ontwikkeling in de non-profit organisaties”, “De BTW in de non-profit en de vzw’s”, “Het financieel beheer van uw vzw”, enz… Ongeveer elke keer 400 € per dag. Ik heb net een programma geraadpleegd van een Association d’Education Permanente du Brabant wallon (hier spreekt men over opleidingen – uitsluitend bestemd voor de verenigingssector - die ongeveer 150 € kosten) : “Les nouvelles technologies au service du travail collaboratif” (De nieuwe technologieën ten dienste van de samenwerking), “Les logiciels libres pour les Associations” (De vrije software voor de Verenigingen), “Favoriser la communication en équipe” (De teamcommunicatie bevorderen), “L’organisation pratique d’un évènement” (De praktische organisatie van een evenement), “Comment évaluer ses activités” (Hoe zijn activiteiten evalueren), “Gestion d’équipe et communication interne” (Teambeheer en interne communicatie)… Je kan ook even bij de boekhandelaars binnenlopen om je ervan te vergewissen in hoeverre deze onderwerpen belangrijk zijn geworden. Eén voorbeeld : “Mécénat d’entreprise : un win-win pour tous” is net uitgekomen (van François-Xavier Dubois, Pierre Hermant en Koen Van Echelpoel bij de Editions UGA, ongeveer 40 €). In dezelfde geest had de uitgever al “La Fondation privée en pratique. Bilan après 5 ans” (De privé Stichting in de praktijk. Balans na 5 jaar) en “Associations et Fondations” (Verenigingen en Stichtingen) gepubliceerd… en ik ging de reclame die ik deze week via e-mail ontving voor deze (nieuwe ?) software voor het beheer van Verenigingen (quasi een echte boekhouding, rond 500 €) bijna vergeten.
Moeten Verenigingen zoals een onderneming worden bestuurd ? De vraag stelt zich niet meer. Moeten de Service Clubs zoals een onderneming worden bestuurd ? Ik herinner me niet al ooit gehoord te hebben dat deze vraag gesteld werd. Uiteindelijk hebben de Service Clubs “personeel” (hun leden) en “klanten” (de sociale werken). Maar de gelijkenissen zijn niet talrijk : houden wij ons bezig met wat de concurrenten doen (niet de andere Service Clubs, maar de andere Verenigingen) ? Houden wij ons bezig met de evolutie van onze “markt” (de sociale en liefdadigheidswereld) ? Denken wij eraan te anticiperen ? Streven wij de rendabiliteit na (het beste resultaat t.o.v. de geïnvesteerde middelen en/of het maximaliseren van de ontvangsten voor onze werken) ? Hebben wij een doeltreffende organisatie (welke onderneming overleeft het hernieuwen van haar kaders en van haar directie om de 12 maanden) ? Leiden wij ons “personeel” regelmatig op qua leiding van vergaderingen, motivatie van teams, beheer, nieuwe technologieën… ? Wij weten hoe belangrijk deze opleidingen zijn binnen een onderneming… Al deze inspanningen worden gedaan voor personen met een contract en een salaris, t.t.z. onderworpen aan zekere verplichtingen… Zijn wij hiervan vrijgesteld omdat wij vrijwilligers zijn en vrij van verplichtingen ? Moeten wij onze Service Clubs besturen zoals ondernemingen ? Ik hoop dat je begrepen hebt dat wij hier niet spreken over een onverbiddelijke strijd om winst te maken, noch over persoonlijke verrijking, noch over communisme, noch over socialisme, noch over kapitalisme. Moeten wij onze Service Clubs besturen zoals ondernemingen ? Moeten wij er gewoon inspiratie in zoeken ? Moeten wij dit idee verwerpen ? Zouden wij ons niet tenminste de vraag moeten stellen ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
