Original posted on 26/02/2009 by bloglions
Een kort artikel in Trends/tendances van 19 februari jl. (“Vu de Flandre”) dat een informatie uit De Standaard verhaalt, heeft bij mij een gedachte opgewekt waarvan ik je nog niet op de hoogte heb gebracht. Het gaat over een ondernemer, die, na in de landbouw gewerkt te hebben, zich in de immobiliën heeft gestort. In enkele jaren tijd heeft zijn zaak zich sterk ontwikkeld en stelt nu 500 mensen tewerk. Een tiental jaren geleden heeft hij zijn groep verkocht met een aanzienlijke meerwaarde. Sindsdien woont hij in Zwitserland. Wat doet hij vandaag ? Het artikel zegt dit niet. Maar het vertelt wel dat hij een Stichting, of zijn Stichting, heeft opgericht die verschillende projecten ondersteunt, vooral in de derdewereldlanden en dat hij hiervoor over ongeveer anderhalf miljoen euro per jaar beschikt. Deze man communiceert niet over de activiteiten van zijn Stichting. Integendeel. Hij stelt zich tevreden met een vanzelfsprekende discretie. Toch niet zo discreet, vermits ik je erover aanspreek ! Dit is nochtans niet vrijwillig. Een gift die hij in België heeft gedaan heeft hem “verraden”. Een gift van 1.25 miljoen euro aan de KUL voor kankeronderzoek.
Ik had dit streven naar discretie al bij een andere ondernemer ter sprake gebracht, Lakshmi Mittal (in een interview van Trends/tendances van 25 september 2008). Het is slechts aarzelend dat hij zijn liefdadigheidsacties toegaf. Hij bekende toch dat hij er vaak over sprak in familie, dat hij alles aan de wereld te danken had en dat hij nog meer moest doen,… Hoeveel ? Dat zei hij niet. Hij verkoos te antwoorden dat het “hoeveel” niet belangrijk was, maar het “waar” en het “hoe”.
In talrijke vorige artikelen heb ik de communicatieinspanningen van talrijke Verenigingen, NGO of niet, aangehaald. Schatten van verbeelding, nieuwe ideeën, moderne middelen, innoverende acties… een waar vernieuwend opbruisen. En dit brengt noodzakelijkerwijs op, zoals de financiële resultaten die worden gepubliceerd aantonen. Niets of bijna niets vanwege de Service Clubs !
Maar zo eenvoudig is het niet. Deze grote Verenigingen, deze internationale NGO’s, zijn groepen met een duidelijk doel, die rechtstreeks op het terrein actief zijn, waarvan eigen teams concretiseren, uitvoeren, realiseren… Zij werken aan het front en gaan op het terrein aan de slag… Het is normaal dat zij communiceren, dat zij een maximum aan mogelijke middelen willen verzamelen om hun doelstellingen te bereiken. Deze Verenigingen zijn “begunstigden”. Zo worden de Service Clubs niet beschouwd ! De Service Clubs zijn geen begunstigden, zij zijn schenkers… En het is voor hen dus niet gemakkelijk om te communiceren… het is een domein (over het algemeen de liefdadigheid) waar men eerder een zekere discretie waardeert. Het is eigenlijk het principe zelf van de Service Clubs, bemiddelaar tussen de fondsenwerving en hun herverdeling, dat een hoofdhindernis is (geworden) voor de communicatie over de Service Clubs. Gekneld tussen de zorg om fondsen te werven (en dus de noodzakelijkheid om te communiceren) en de doelstellingen van het herverdelen (en dus het respect van een ongeschreven, maar echte, norm van discretie), staan de Service Clubs niet voor een moeilijke (onmogelijke ?) tegenstrijdigheid ?
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd,Het "sociale" is veranderd
