Original posted on 10/02/2009 by bloglions
De organisatie Vredeseilanden is bekend. Verschillende factoren hebben haar bekend gemaakt. Haar stichter, Pater Dominique Pire, Nobelprijswinnaar voor de Vrede in 1958, haar activiteiten die regelmatig door de pers worden aangehaald (met inbegrip van de televisiejournalen, wat een maximum aan zichtbaarheid geeft), haar jaarlijkse campagne in januari.
Als je haar niet kent, kan je haar site raadplegen (http://www.ilesdepaix.org/), eenvoudig maar goed gemaakt. Je zal er niet enkel details over projecten vinden, het oproepformulier voor vrijwilligers voor haar campagne van verkoop van “modulen” (deze pagina refereert jammer genoeg nog steeds naar de vroegere campagne… ), de cijfers van de resultaten van de fondsenwerving over de tien laatste jaren per provincie voorgesteld, en de financiële verslagen van de laatste jaren. De jaarlijkse campagne van januari is de enige operatie van publieke fondsenwerving. Geen massale verzendingen van gepersonaliseerde mailings, geen overbelaste GSM-communicatie, geen buzz op internet… niets van alles waarover ik je in vorige artikelen heb gesproken. Niets anders dan de goede oude methode van de vrijwilliger die “modulen” aan zijn vrienden, zijn buren, de klanten van de supermarkt op de hoek van de straat, enz… verkoopt. Enige inbreuk op deze formule : de verkoop in scholen via de medewerking van het onderwijzend personeel.
Het gaat over een aan de acties van talrijke Service Clubs gelijkaardige formule. En daarom spreekt het ons aan. Hoe slaagt deze Vereniging erin om gedurende drie dagen in januari duizenden vrijwilligers te mobiliseren ? Vanwaar komen zij ?
Daar ik hierop geen antwoord vond in al de beschikbare documentatie, ondervroeg ik een verantwoodelijke. Eigenlijk vertrekt alles (ideaal gezien) van een coördinator in elke gemeente. Het is vaak een “ancien”, een sympathisant… die gedurende verschillende jaren aanblijft, maar tot niets verbonden is. Indien hij niet vrij is of verhuist, is hij het die een vervanger vindt of de organisatie die contacten legt in de gemeente om hem te vervangen (via jeugdgroepen, sportclubs, parochies, enz… ). En het is die coördinator die elk jaar via zijn eigen contacten, zijn relaties, de nodige ploeg samenstelt (volgens het aantal te bereiken plekken, de mogelijke uurroosters, enz… ).
En elk jaar begint dit opnieuw, niet automatisch met dezelfde mensen. Deze vrijwilligers verbinden zich tot niets anders dan hun rol van verkoper op de overeengekomen dag en uur te vervullen. Punt uit. Geen lidmaatschap, geen comitévergaderingen gedurende het hele jaar, geen bijdrage, geen verbintenis… Niets anders dan (toch) sympathie voor het “doel”.
Ziedaar een organisatie die enkel op de goede wil van mensen berust, die van geen enkele permanente groep deel uitmaken, die elkaar niet noodzakelijkerwijs kennen van de ene gemeente naar de andere, aan wie niets anders gevraagd wordt dan een beetje tijd, één keer (of natuurlijk meerdere keren van jaar tot jaar, indien zij akkoord gaan).
Alles samen (t.t.z. de vrijwilligers en het onderwijzend personeel) lag het aantal in de campagne van januari 2008 betrokken personen op 40.000. Het totale resultaat van deze campagne bedroeg (afgerond) 986.000 €.
Bestaat er een operatie bij de Service Clubs die zoveel vrijwilligers in één (lang) weekend bijeenbrengt, niettegenstaande zij over permanente leden beschikt, die gedurende een jaar kunnen worden gemotiveerd, die ervaring en enthousiasme bezitten, en in principe een goede organisatie ? Bestaat er een operatie, door de Service Clubs geleid, die zoveel fondsen verzamelt in dezelfde tijd ? Kunnen de methoden en resultaten van andere Verenigingen inspirerend zijn voor de Service Clubs ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
