Original posted on 16/02/2009 by bloglions
Ik heb reeds de gelegenheid gehad je de ene of de andere actie voor te leggen van wat ik “de nieuwe partners van het sociale” noem. Vandaag andere voorbeelden uit de distributiesector.
Misschien ken je de acties “oude brol” tegen “kortingsbon” + “hulp aan een Vereniging”. Laten we er enkele op goed geluk af opnoemen : JBC, kledingketen, bood in maart 2008 10 % korting aan op de hele collectie en voegde er een hulp aan Make a Wish aan toe, enkel tegen uitwisseling van oude kleren die naar de winkels werden gebracht. Shoe Discount, schoenenketen, stelde in april 2008 voor je oude schoenen die nog bruikbaar waren binnen te brengen voor Oxfam tegen een aankoopbon van 10 € om je te bedanken. Brico stelde in de zomer van 2007 voor je oude werktuigen in te ruilen tegen een kortingsbon van 10 € en verbond zich ertoe 0,25 € per werktuig aan de Vredeseilanden te storten. Côte d’Or en Makro hebben vorig jaar samen een campagne gevoerd “3 aangekochte producten = een korting van 2,5 € voor de aankoper + 1 € voor de Vereniging CliniClowns”. Brantano (weer schoenen) vraagt je elk jaar je oude schoenen (zelfs indien ze erg beschadigd zijn) binnen te brengen tegen een kortingsbon van 12,50 € en een proportionele hulp aan de Belgische Federatie tegen Kanker. Brico en Whiskas/Pedigree Pal voerden eind 2007 een actie “10 € aangekocht = een maaltijd voor verlaten dieren”, in samenwerking met het Blauwe Kruis van België… en nog veel meer.
Verschillende aspecten maken al deze acties opmerkelijk. Vooreerst omdat zij geholpen worden door grote maatschappijen die over professionelen beschikken om de acties te organiseren en erover te communiceren. Vervolgens omdat zij meestal op nationaal vlak worden georganiseerd, met een bijzonder waardevol massaeffect. Ook omdat zij van een veelvuldige en gevarieerde communicatie genieten (folders, reclameruimte in de tijdschriften en de pers, aanplakbiljetten in het netwerk, een mededeling in hun newsletter, enz… enz… ). En nog omdat zij zich concreet verwezenlijken dankzij de logistiek, technische middelen, vervoer, enz… van deze maatschappijen. Kortom : het idee, de professionele realisatie, communicatie… doeltreffendheid.
Maar, de kers op de taart is nog een andere opmerkelijke karakteristiek : het kost de “schenker” niets of het kost hem enkel wat hij toch zou hebben uitgegeven. In sommige gevallen kost het hem niet enkel niets, maar brengt het hem ook op (kortingsbonnen, aankoopcheques, enz… ). Misschien kan je opwerpen dat dit geen echte liefdadigheid is, dat deze maatschappijen deze acties in hun marketingstrategie opnemen en dat zij er financieel ook wel bij varen. Misschien ! Men zou kunnen antwoorden dat, vermits het niets gekost heeft, er bij elkeen budget overblijft om nog aan anderen te geven. Voor de begunstigde Verenigingen wegen deze “kritieken” niet, zij zien enkel het resultaat. En het kan hen niets schelen dat deze grote maatschappijen er (eventueel) bij winnen, vermits zij er goed van profiteren. Jan met de pet ziet er een sympathieke actie in waaraan hij met plezier meedoet. Meent deze zelfde Jan met de pet, die eventueel bezorgd is om en gemotiveerd is door de solidariteit, de sociale hulp, de steun aan minder bedeelden,… niet dat hij reeds zo veel gelegenheid heeft om nuttig en/of gul te zijn dat het niet meer nodig is voor hem om zich bij een Service Club aan te sluiten ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
