Original posted on 09/02/2009 by bloglions
Ik heb de operatie van Amnesty International, rond GSM’s en overbelaste SMSjes georganiseerd, al vermeld. In het domein van de mobiele telefoon zijn er nog andere initiatieven. Ello is een bvba die fundamenteel niets anders is dan een operator. Deze maatschappij werkt via het netwerk en de medewerking van Base. Wat haar van de andere operatoren onderscheidt, is haar motivatie : Ello wil haar winst herverdelen onder “goede werken”.
Het systeem blijkt redelijk eenvoudig te zijn : je schrijft je in, je behoudt je nummer en vanaf dan gaat een deel van de marge van alle communicaties naar een project. De maatschappij stelt 6 projecten voor, in samenwerking met de Stichting Koning Boudewijn geselecteerd, en elke klant kiest het project uit waaraan de bijdrage van zijn telefoontjes wordt gewijd. Feitelijk wijzig je niet veel aan je telefoongewoontes, het verschil is dat je automatisch bijdraagt, cent per cent, tot de financiering van een project. Alles gaat via het internet (de inschrijving, de contacten, de eventuele heropladingen, enz… ). De maatschappij, die in Overijse gevestigd is, heeft geen winkel teneinde de algemene onkosten te beperken. De site (www.ello-mobile.be) stelt de maatschappij voor evenals de tarieven (die dezelfde zijn als die van de andere operatoren), de verschillende formules, de voorgestelde projecten, enz… Je kan een pagina met de in de zomer van 2008 bij de Nationale Bank neergelegde rekeningen raadplegen (op 31 december 2007 had de maatschappij een groot tekort na anderhalf jaar exploitatie, maar de formule moet “pakken”. De cijfers op 31 december 2008 zijn nog niet gepubliceerd). De stichters hopen op 1 % van de Belgische markt, wat ongeveer 100.000 gebruikers vertegenwoordigt en een winst van ongeveer 7 à 8 miljoen euro zou moeten opleveren voor de weerhouden projecten. De pers heeft de lancering van dit initiatief beter gedekt in Vlaanderen dan in Wallonië (in 2006 dus), maar er werd toch een niet te verwaarlozen tijd in een journaal van de RTBF aan besteed (http://www.ello-mobile.be/FR/html/qui_articles_presse_rtbf.html).
Ik heb geen diepgaand onderzoek gedaan (ik had er noch de middelen noch de lust toe) en, terwijl ik nochtans geen reden heb om over wat dan ook te twijfelen, lijkt niet alles me helder. Zo noteer ik dat geen enkel extern controleorganisme de rekeningen nakijkt (behalve de eventuele wettelijke controles van elk commercieel bedrijf) en ik stel me vragen over de relevantie van de keuze voor een bvba als structuur. Maar daarover gaat het hier niet.
Het idee lijkt interessant. Het vraagt natuurlijk middelen om het op touw te zetten, maar het concept en de realisatie zijn nogal eenvoudig. Het maakt deel uit van die ideeën “die zonder inspanning opbrengen” en die, in combinatie met een mogelijk massaeffect, aanzienlijke resultaten kunnen opleveren.
Is dit een idee dat een Service Club (op nationaal vlak) had kunnen hebben ? Misschien ! Maar zijn de organisatie- en beheerstructuren van de Service Clubs aangepast aan dit soort van creatie, negociatie, realisatie ? Zouden zij dit moeten zijn ? Zouden de Service Clubs aan dit soort van initiatieven moeten meewerken zonder er zelf initiatiefnemer te zijn ? Naast deze vragen, gesteld vanuit het standpunt van de Service Clubs, is er een andere, vanuit het standpunt van buiten de Service Clubs, die aanspreekt : Hoe komt het dat de stichters van de maatschappij, die het moeilijk schijnen te hebben om voldoende klanten te vinden om rendabel te zijn, er niet aan gedacht hebben een partnerschap met de Service Clubs voor te stellen, die nochtans duizenden zeer doelgerichte potentiële klanten vertegenwoordigen ? Het is de afwezigheid van deze benadering die ons vragen doet stellen, wat ook het resultaat van een eventuele benadering zou geweest zijn (gebonden aan de transparantie, de controle, de verdeling, de projecten, enz… ). Zouden de Service Clubs zo weinig denken aan het collectieve bewijstzijn of onbewustzijn ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
