Original posted on 05/03/2009 by bloglions
Gedurende jaren en zeker op het ogenblik van hun oprichting waren de Service Clubs de eerste netwerken. De doeleinden van de Service Clubs waren nooit professioneel, maar dit aspect was een aantrekkelijk component van hun algemene alchemie die niet onbelangrijk was. Zekere regels van professionele exclusiviteit die het wel of niet aanvaarden van nieuwe leden bepaalden, zijn waarschijnlijk het meest gekend bij het grote publiek. De Service Clubs zijn dus zeer lang pioniers in wat men vandaag “networking” noemt geweest en er is geen twijfel aan dat dit kenmerk bepalend kan geweest zijn in de toetreding van zekere leden.
Maar zowel in dit domein als in andere is alles geëvolueerd, is alles veranderd. En beetje bij beetje hebben de Service Clubs de belangstelling verloren die zij van potentiële kandidaten kregen in hun natuurlijke wervingsreserves. De Kamers voor Handel en Nijverheid, de Oud-leerlingen van deze en gene school, de Exportclubs, de professionele Kringen, de Verenigingen allerhande zijn komen knagen, dan komen snijden, dan binnengedrongen om zo elke “hegemonie” van de Service Clubs op dat terrein te doven. De agenda van de Kamer voor Handel en Nijverheid te Brussel (BECI) alleen al geeft in maart een overvloed aan gelegenheden om te “netwerken” (zoals men vandaag zegt) : Speed Business lunch (24 contacten in 120 minuten), Jobs Days, Middagen van de export, Enterprise Europe Network, Ontbijten van dit, lunch van dat… En de Kamer voor Handel en Nijverheid is slechts één organisator tussen… minstens honderd andere ! “Références”, een bijlage van verschillende kranten, gewijd aan personeelsaankondigingen en human resources in ’t algemeen, schreef onlangs dat een studie van EHSAL van 2000 aantoonde dat de networking de bron van 53 % van de werkgelegenheid in België was en publiceerde een dossier “hoe mijn talenten in de networking verbeteren”. Uitwisselen, nieuwe opportuniteiten bekendmaken, zichzelf bekendmaken, herkennen, anderen kennen… Elke dag biedt tientallen gelegenheden. Alle min of meer doeltreffend, min of meer pertinent, min of meer rendabel… Het netwerk van de Service Clubs is gedumpt… Enkel ter herinnering noem ik hier de Cercles de Lorraine, Gaulois, De Warande, van Wallonië… Je vindt vandaag zelfs “after work”-ontmoetingen die networking bieden in een ontspannen context van vriendschappelijke avonden i.p.v. in een strikt professionele context. Dit brengt allemaal kosten met zich mee, ofwel een occasionele bijdrage, ofwel een permanent lidmaatschap. En die kosten kunnen hoog zijn, zeer hoog. Wat doet het ertoe, het is dikwijls de werkgever die de factuur betaalt. Het beroepscriterium van de uitgave is niet betwistbaar (wat niet het geval is voor bijdragen in Service Clubs waarvan de fiscale aftrekbaarheid chaotisch is).
Sommigen zullen waarschijnlijk vinden dat dit de Service Clubs niet aangaat, dat zij deze “business” component juist verschrikkelijk vinden in dat wat enkel liefdadigheid zou moeten zijn. Anderen, even talrijk (tenminste volgens alle persoonlijke gesprekken die ik had, maar dat is waarschijnlijk niet erg betrouwbaar), hebben spijt van het verdwijnen van de professionele component van de Service Clubs (en die bvb. het verdwijnen van deze gegevens in de ledenlijst verafschuwen). Enkel door het geargumenteerde streven naar de fiscale aftrekbaarheid van het geheel of een deel van onze bijdragen, zouden wij al, tenminste gedeeltelijk, erkennen dat wij er niet alleen zijn door liefdadigheid. Zijn het verlies van professionele aantrekkelijkheid, van het belangeloos zijn van het netwerk dat zij vertegenwoordigen, een handicap voor de werving van nieuwe leden voor de Service Clubs ? Hebben de Service Clubs daar een betekenisvol deel van hun natuurlijke wervingsreserve verloren ? Is dit erg voor hen ? Hebben ze het fenomeen geanalyseerd ? Moeten ze reageren ? Niets doen ?
Gearchiveerd onder: De "netwerken" zijn veranderd
