Original posted on 27/02/2009 by bloglions
Vandaag maakt de pers gewag, o.a. het journaal van de RTBF, van de sluiting van een ijzerwinkel in Brussel. Een detailijzerwinkel, een grot van Ali Baba vol met laatjes, waar je alles vond, zelfs het onvindbare stuk “dat niet meer gemaakt werd”. Misschien wel de laatste van Brussel… In enkele woorden vertelt de bazin waarom zij sluiten : de concurrentie van de supermarkten, nieuwe bricowinkels, nochtans heel verschillend en die niet dezelfde diensten bieden, noch over dezelfde gevarieerde stock beschikken. Ook het verloren gaan van het plezier : de klanten die steeds gehaast zijn, hoe langer hoe meer gehaast, met wie “je zelfs niet meer kan praten”. En dan raad je dat het niet meer rendabel was…
Maar wat komt deze anecdote in een blog voor Service Clubs doen ??? Hier komt het. Maar voordien nog twee voorbeelden in dezelfde zin. Een artikel in “Le Vif L’Express” (van 2 mei 2008) stelt zich in de bladzijden “maatschappijen” de vraag over het bedreigde bestaan van de cafés. Want het is een meetbaar mathematisch feit : de cafés verdwijnen beetje bij beetje. Meer op het platteland dan in de steden (het dorp Etalle en Gaume telde er 29 in de zeventiger jaren en er blijft er vandaag slechts één over). De cijfers voor het geheel van het land zijn indrukwekkend : 8000 uithangborden zijn tijdens de tien laatste jaren verdwenen. Redenen ? Verschillend en meervoudig natuurlijk : o.a. de verandering van levenswijze, van gewoonte, de vrijetijdsbesteding, de heroriëntering van de uitgaven, de nieuwe concurrentie (museacafetaria, cafetaria in de commerciële centra), enz… Ook het zin hebben in iets is veranderd : de niet-alcoholische dranken vertegenwoordigen nu meer dan de helft van de consumpties en de consumptie van bier is op 20 jaar met 25 % verminderd. Deze verandering verontrust Vlaanderen nog meer. Zij hebben een campagne “red de volkscafés” opgezet. Ik zal niet uitweiden over hetzelfde fenomeen in de sector van de beenhouwerijen. De tendens is nog groter : in Brussel zijn quasi 90 % van de winkels in 50 jaar tijd verdwenen. En de Service Clubs in dit alles ???
Er is een reden waarom ik een liedje van Jacques Brel als titel heb gekozen. Een nostalgisch liedje over wat er was en er nooit meer zal zijn. Naargelang ik de artikelen voor deze blog voorbereid en ontdek wat er elders gedaan wordt, wat verandert, wat evolueert, wat er rondom ons onze handelwijze, levenswijze, wijze van redeneren radicaal verandert, denk ik soms dat wij waarschijnlijk niet gevrijwaard zijn tegen deze bedreigingen. Welke Service Club we ook analyseren, welke (met uitzondering van de gelijkheid van de vrouwen) is vandaag anders dan vijftig jaar geleden ? Welke heeft rekening gehouden met de familiale evolutie ? Met het beroepsleven ? Welke heeft getracht zich aan te passen ? Ik vraag zelfs niet welke heeft getracht te anticiperen, maar welke tenminste heeft geprobeerd te volgen ? Is het aan ons om rekening te houden met de wereld die verandert of is het aan de wereld van zich aan ons aan te passen ? Hebben wij tientallen jaren geleden de eeuwige formule gevonden die onze duurzaamheid waarborgt ? Is het of is het geen tijd om een groot debat op te starten over ons “waarom” en ons “hoe” ? Word ik op een dwaalspoor gebracht door mij (jou) deze vragen te stellen ? Zijn deze vragen van fundamenteel belang voor onze wervingen, onze toekomstige prestaties, ons overleven ?
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd
