Original posted on 04/03/2009 by bloglions
De Service Clubs klagen veel over het gebrek aan media-aandacht. Te weinig zichtbaartheid, niettegenstaande een zekere notoriëteit, is een handicap bij het vooropstellen van vervulde acties, dus ook een rem voor de vernieuwing van de leden, de werving. Indien de Service Clubs de lust willen geven om hen te vervoegen, moeten zij beter communiceren over wat zij doen, over hun engagement. Dit is natuurlijk gemakkelijker gedaan dan gezegd en, op enkele uitzonderingen na, de pers is vaak doof en blind voor ons. Dit is geen monopolie. Dit is een probleem van alle Verenigingen die in het sociale of het humanitaire actief zijn. Want de pers heeft in elk geval een afschuw van herhaling. Wanneer men over Unicef of Amnesty praat… (bijvoorbeeld), wat moet er de volgende keer dan nog meer nieuws gezegd worden ? De originele acties, de mooie resultaten zijn uiteindelijk niet meer voldoende om een beetje zichtbaarheid te verwerven… er moet iets anders komen.
Sedert enkele jaren hebben sommigen begrepen dat het betrekken van sterren uit de bioskoop, de muziek, de mode, de communicatie konden helpen. Men spreekt nog over Unicef, maar bij een zekere gelegenheid, men spreekt vooral over Salvatore Adamo (slechts een voorbeeld) die ter plaatse is gegaan, die deze of gene realiteit heeft ontdekt, die dit probleem doorzendt. Zonder hem zou er misschien geen enkele journalist aanwezig geweest zijn en het “doel” zou eronder geleden hebben. Het fenomeen groeit zodanig dat men zich afvraagt wie niet min of meer peter of ambassadeur van iets is… Voor Unicef is dit bijvoorbeeld een massief overtuigingswapen. Deze Vereniging beschikt over internationale, nationale en regionale ambassadeurs. Zij is hier fier over en publiceert de lijst op haar site (klik hier). Voor de Belgische Franstaligen is het vooral Frankrijk waar deze “ader” het meest opvalt : van David Douillet en Bernadette Chirac (Fondation des hôpitaux de France en operatie “pièces jaunes”), tot Carole Bouquet (Enfance et Partage), via Patrick Poivre d’Arvor of Hélène Ségara en honderd anderen. De Belgische Verenigingen blijken gematigder te zijn : Axelle Red, Kim Gevaert, Tia Hellabaut, Marie Gillain en slechts enkele anderen… Onlangs zagen we Eddy Merckx op het terrein voor de Damiaan Actie, zelfs Elio di Rupo heeft toegezegd om in een campagne voor de rechtvaardige handel voor te komen en Marie Gillain stond op de omslagpagina van de recente informatiebrochure van Plan België dat als bijlage bij alle tijdschriften van de Groep Roularta verspreid werd (met een lang interview, foto’s en details over de betrokkenheid van andere personaliteiten – Olivier Strelli, Jacques Mercier, Pierre Marcolini, enz… – voor hetzelfde doel). Het fenomeen is veel groter in Vlaanderen waar de BV’s (Bekende Vlamingen) graag hun mediabijdrage leveren. De personaliteiten buiten show bizz blijven niet achterwege : onze Princessen Mathilde en Claire bijvoorbeeld en we herinneren ons de grote betrokkenheid van Princes Diana in een actie tegen de antipersoon-mijnen. Het is onbetwistbaar dat de aanwezigheid van personaliteiten naast een Vereniging een machtige mediahefboom is, zowel om de activiteiten, doelstellingen, realisaties bekend te maken als om de fondsenwerving of de notoriëteit te versterken. Er zijn verenigingen die er vrijwillig geen beroep op doen (Greenpeace bijvoorbeeld), maar geen enkele andere vereniging blijkt er zich over te beklagen dat zij er niets bij gewonnen heeft of dat zij er haar ziel bij heeft verloren.
De Service Clubs zijn hier afwezig. Met uitzondering van Oud-President van de Verenigde Staten en Nobelprijswinnaar voor de Vrede Jimmy Carter die aanvaardt van zijn lidmaatschap bij de Lions in de media te brengen (in de USA), ken ik geen enkele “star”, geen enkele “people” die het imago en de bekendheid van een Service Club komt versterken. Omdat geen enkele personaliteit dit heeft willen doen ? Omdat geen enkele Service Club, na analyse en debat, van dit middel gebruik heeft willen maken ? Omdat zij er nooit aan gedacht hebben ? Omdat geen enkele verantwoordelijke belast is met deze vragen ? Omdat niemand wil (kan ?) betrokken worden in een communicatiestrategie die het jaarlijks mandaat van verantwoordelijke overstijgt ? Omdat het nutteloos is ? Omdat men er zich niets van aantrekt ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
