Original posted on 19/02/2009 by bloglions
In het twintigtal artikelen die voorafgaan, heb ik getracht nieuwe initiatieven, nieuwe actoren, nieuwe partners in de sociale sector of, uitgebreider, in deze van de liefdadigheid uit te kammen. Sommige artikelen waren aan grootse internationale voorbeelden gewijd, andere aan kleine lokale zeer concrete voorbeelden… Het onderwerp van vandaag brengt je in Londen (en in New York), zetel van het Instituut voor de Liefdadigheid, verbazende Vereniging zonder Winstoogmerk, in 2000 opgericht. Verbazend door het publiek waartoe zij zich richt : de mensen die (zonder enig complex) over een zeker niveau van fortuin beschikken. Eveneens verbazend door de sponsors die haar financieren (een veertigtal “grote” instituties, gaande van de Fondation Rockfeller tot het Crédit Suisse, van de Royal Bank of Canada tot een reeks van publieke of privéstichtingen). Ook verbazend door haar stichtster, een vennoot van een belangrijk advocatenkantoor, trouwens tevens Erepresidente van de Foundation of the Prince of Wales.
Wat doet deze Vereniging ? Zij wil de schenkers opleiden en raadgeven, liefdadigheidsnetwerken opbouwen in de UK en in de wereld en de bewustwording van de liefdadigheid vergroten. Hoe ? Dankzij verschillende middelen. Hoofdzakelijk door de “Philanthropy workshops”, een soort van seminaries die zich erop toeleggen competenties te geven om te weten te komen aan wie en hoe te geven. Deze ateliers richten zich tot degenen die geërfd hebben, die stoppen met werken en hun onderneming hebben verkocht of die hun eigen structuur van fondsenverdeling willen opzetten. Er zijn ook de “Youth and Philanthropy initiatives” wiens programma nu aan een veertigtal scholen wordt voorgesteld en die er 150 willen bereiken binnen de drie komende jaren. Het doel is toekomstige leaders op te leiden voor de liefdadigheid door praktische gevallen, hen de competenties hiervoor geven om “morgen het verschil te maken”. Er bestaat tevens een programma “next generation” dat als doel heeft de middelen tot begrip en actie aan jonge erfgenamen tussen 18 en 30 jaar te geven. De Vereniging gaat er prat op dat dit het “enige programma van dit type ter wereld” is.
Dit Institute for Philanthropy blijkt zeer actief en zeer goed georganiseerd te zijn. Ik heb je hier slechts in grote lijnen de werking geschetst. Maar hun site (enkel in het Engels) is veel vollediger en geeft je de geschiedenis, de motivaties van de stichtster, alle programma’s in detail, de publicaties, wie financiert, enz… Ik kan je enkel aanraden op hun site te gaan (http://www.instituteforphilanthropy.org/).
En waar vinden we de Service Clubs in dit alles ? Zij blijven eigenaardig genoeg afwezig, terwijl zij nochtans talrijk zijn in het land en terwijl sommige motivaties en aspecten van de programma’s van het IFP hun programma’s redelijk goed bijtreden. Maar dit heb ik reeds in andere vroegere artikelen opgerakeld. Wat hier pertinenter is om op te merken, is de dubbele doelgroep : de “rijken” en de “jongeren”. Bewijs dat het domein van het “sociale”, van de liefdadigheid, in (r)evolutie is in alle lagen van de bevolking. Ook het bewijs van het onderzoek naar een zekere rendabiliteit door degenen die zich giften van een zekere grootte kunnen veroorloven op te zoeken. Bewijs dat het om een “markt” gaat die duurzaam is door het sensibiliseren en opleiden van jongeren, die het morgen zullen overnemen. We merken tevens op dat deze gedachte en deze acties door talrijke stichtingen en maatschappijen (hier vooral grote banken) worden gedeeld, die hun steun in een strategisch plan, gedachte, gewikt en gewogen… inlassen. Men kan de filosofie van dit Instituut goed- of afkeuren, maar men kan niet zeggen dat zijn directie niet over het onderwerp heeft nagedacht, dat zij het niet in perspectief heeft gezet, dat zij haar keuzen niet gewikt en gewogen heeft en dat zij geen strategie heeft opgebouwd om haar doelstellingen te bereiken. Dit is natuurlijk enkel mogelijk wanneer je over een permanent team en middelen beschikt. Zijn de Service Clubs dus niet automatisch “buiten spel” ? Want in welke Service Club gaat men het gesprek aan over de strategie, de positionering of concrete doelstellingen ? In welke Service Club blijft een team lang genoeg om de situaties te analyseren, om zich t.o.v. deze situaties te positioneren, antwoorden voor te stellen en zijn opstelling te organiseren ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
