Original posted on 11/06/2009 by bloglions
De werving is HET grootste probleem van de Service Clubs, voornamelijk in de grote steden. Ten minste in de USA en in Europa, want in Azië stelt het probleem zich niet, integendeel. Tot op heden blijkt het recruteren geen onderwerp van een bijzondere studie geweest te zijn in de Service Clubs, terwijl het toch de grootste zorg is van alle verantwoordelijken. Noch een speciale studie, noch een specifiek actieplan. Aanzetten tot werven, is geen actieplan, het is een instructie. Een actieplan is het naar voren brengen wat ons aantrekkelijk kan maken, het is zich afvragen wat een niet-lid kan motiveren om zich bij ons aan te sluiten, het is nadenken over onze toegevoegde waarde, het is een lijst van argumenten opstellen voor onze potentiële kandidaten, het is een profiel van kandidaten samenstellen bij wie onze wervingsacties in de smaak zouden vallen, het is het zoeken naar de sociologische karakteristieken van de jonge generaties teneinde te bepalen wat hen bij ons zou bevallen, enz… enz… Terwijl dit een groot, cruciaal levensprobleem is… zijn wij er niet altijd bij gebleven individueel tewerk te gaan, niet echt voorbereid, niet echt doordacht, ongeorganiseerd, toevallig, proefondervindelijk… ?
De instrumenten en de competenties ontbreken nochtans niet. Er moeten in al onze Service Clubs toch voldoende specialisten, experten in human resources, in sociologie, in psychologie, enz… zijn om doeltreffendere recruteringscampagnes op punt te zetten. We zijn verwonderd dat er weinig en slecht wordt geworven. Maar wat doen we concreet ? Het professionalisme waarvan ik gewag maakte in vorige artikelen betreffende het beheer van liefdadigheidsverenigingen, is dit professionalisme ook niet noodzakelijk geworden bij ons ? Ik denk niet dat professionalisme en vrijwilligerswerk elkaar tegenspreken !
Bijvoorbeeld : tracht men werkelijk te weten te komen wie de jonge volwassenen van vandaag zijn, waarvan zij houden, waar zij naar streven, wat hen motiveert, wat zij haten, hoe zij denken… Deze jonge volwassenen zijn nochtans degenen waarvan wij beweren dat wij ze benaderen en interesseren. Wij zijn het inderdaad niet gewoon zo te handelen. Gedurende jaren, gedurende tientallen jaren zijn de Service Clubs bekend geweest, hebben ze uitstraling gehad. Wij zijn niet in de natuur verdwenen en wij verwezenlijken nog steeds acties waarover we fier mogen zijn. Dit neemt niet weg dat de uitstraling verbleekt is en dat de gelegenheid tot liefdadigheid zich zodanig vermenigvuldigd heeft dat men niet meer via ons moet gaan. Wij hebben nooit het monopolie over de liefdadigheid gehad, maar wij, alle Service Clubs, waren een referentie, misschien zelfs op een gegeven ogenblik DE referentie. Maar dit verandert niets. En de kandidaten die zich spontaan talrijk bij ons aansloten, zijn zeldzamer geworden. Op de koop toe hebben wij te maken met een radicale wijziging van de gedragsgewoonten. Misschien is het wel de eerste keer in onze geschiedenis dat er zulke grote verschillen zijn tussen degenen die reeds sinds jaren bij ons zijn en degenen die zich bij ons zouden kunnen aansluiten. Er is een wereld van verschil tussen de geïnstalleerde generatie en deze die ons komt vervangen. Integreren wij deze veranderingen voldoende in de manier waarop wij ons tot deze jongeren richten die wij graag in onze vereniging willen opnemen ? Het artikel van volgende dinsdag zal even stilstaan bij de generatie Y, de generatie van jonge volwassenen die stilletjes aan de generatie X, de baby-boomers, vervangt. Talrijke persartikelen en boeken worden over dit onderwerp uitgegeven. Het is boeiend… maar misschien ook onrustbarend, want wij gaan er ons misschien rekenschap van geven dat ons model niet meer volledig aan hun wijze van functioneren beantwoordt. Houden we voldoende rekening met deze veranderingen ? Zijn we er ons bewust van ? Houden wij ons voldoende bezig met het aanpassen van ons model aan de evolutie van de maatschappij ? Moeten wij veranderen of moeten de jongeren zich aanpassen ? Moeten wij doordachte en gestructureerde inspanningen leveren om te werven of onze goede oude manier van werken behouden ? Zijn wij allen voldoende betrokken bij de toekomst van onze toekomst ?
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd
