Original posted on 28/05/2009 by bloglions
“Merci” is de naam die Marie France Cohen voor haar winkel op de Boulevard Beaumarchais 11 in Parijs (3e) heeft gekozen. Zij en haar echtgenoot zijn zestigers en maakten een succes van hun vorige business : Bonpoint, een chic kwaliteitsmerk van kinderkledij. “Merci” is een “charitystore” met een concept dat weinig verschilt van dat waarover ik je in een artikel van 23 februari jl. reeds vertelde (nog steeds toegankelijk).
Eerst zijn de charitystores vooral Angelsaksisch. Maar dan verschijnt het concept in de Latijnse wereld. En later vond men in de charitystores vooral “tweedehandskledij”, einde-series of “herbruikbaar”. Hier, in Parijs, is alles nieuw (of quasi), alles is chic (of quasi), alles is “must have” (of quasi). Deze winkel heeft geen internetsite en ik kan je dus niet laten zien hoe hij er uitziet. Toch heb ik een reportage van het videotijdschrift van Marie-Claire (Maison) gevonden die deze leemte een beetje vult (klik hier). Ik heb ook foto’s gevonden op een blog die je kan raadplegen door hier te klikken.
De originaliteit van de winkel ligt eerst en vooral in wat je er vindt : op de 1500 m2 van een oude stockplaats met een nieuwe look gegeven door twee grote namen uit de wooninrichting en een architect, vind je kleren (van gekende modeontwerpers), boeken, bloemen (enkel seizoenbloemen), design, antiquiteiten, fonteinen van parfum (waar je je flesje kan vullen)… zelfs een restaurant (vooral met seizoenmenu’s). De originaliteit ligt eveneens in de formule : deze winkel is een echte business. De oprichters willen er een zo groot mogelijke winst uithalen. Dit is geen formule zoals deze van de Fondation Belinda en Bill Gates die (enorme) middelen geven die zij aan projecten toekennen. Het startfonds komt hier natuurlijk van het stichtend koppel. Maar nadien moet de winkel opbrengen… De originaliteit uiteindelijk in de finaliteit : deze “zo groot mogelijke winst” gaat integraal naar de minder begoede kinderen van Madagascar. De oprichters, die “fortuin gemaakt hebben”, hebben lang vruchtbare zakenrelaties met dit land gehad en dit bewijst vandaag een wederdienst. Hoe is dit mogelijk ? Hoe kan dit rendabel zijn ? De Cohens verklaren dat zij bij de meeste van hun leveranciers speciale voorwaarden bekomen, tot 30 à 40 % van de normale prijzen en dat iedereen dus een goede zaak doet, zowel de klant als de winkel (de kinderen van Madagascar dus).
Ik was niet van plan je over dit onderwerp te vertellen, dat verschillend is maar toch te gelijkaardig aan een reeds behandeld onderwerp. Indien ik het wel doe, is dat om een andere reden die de actualiteit mij in het gelaat smijt : een bijzondere media-aandacht. Ik heb over deze winkel ook horen spreken op de radio (La Première, RTBF) in een kroniek over… de tendenzen. En “Sabato”, de bijlage in kleur op glanzend papier van L’Echo de la Bourse, van vorige zaterdag wijdt er 4 volle pagina’s aan met een twaalftal foto’s. Het is ook de oprichtster van de winkel die de aandacht krijgt… Dit onderwerp komt eveneens mooi ter sprake op meerdere blogs die “in” zijn, zoals “shopping”, “deco” en “solidariteit”.
Toen ik één van de categorieën van deze blog “het sociale is veranderd” noemde, wist ik nog niet hoezeer dit zou worden bevestigd. De solidariteit en de liefdadigheid zijn nu dus “tendens” geworden ! Dit staat trouwens in een interview van Mevrouw Cohen : “de conceptstores zijn een tendens en de solidariteit is een nieuw concept”. Men ging eventueel in dit soort van winkels aankopen doen uit “charity” (liefdadigheid) en weldra ging men er om gezien te worden en de aankopen die men er zal doen zullen misschien dat zijn wat het meest “in” is !!! Belangrijk is dat Mevrouw Cohen ook aangeeft dat haar concept het toelaat om geen “geld te vragen voor projecten (iedereen wordt er te dikwijls voor aangesproken), maar om deel te nemen via een aankoop waarmee men ook aan zijn trekken komt”.
Het is nog te vroeg om zich een mening te vormen over de resultaten, aangezien de winkel slechts enkele weken geleden werd geopend. Maar het is niet te vroeg om zich vragen te stellen. Is dit onderwerp geen gedroomd onderwerp voor onze Service Clubs die soms klagen over de zwaarmoedigheid van hun vergaderingen ? Zouden zij aan deze tendenzen aandacht moeten schenken of niet ? Om met ze mee te gaan ? Om ze te bestrijden ? Om ze af te lossen ? Waar staan wij in deze maatschappelijke onderwerpen die ons rechtstreeks aangaan ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
