Gedurende de hele week loopt er een filmfestival in Namur. Een klassiek festival dat nieuwe films voorstelt, acteurs ontvangt, ateliers organiseert, debatten, enz… Niets wat met deze blog te maken heeft, behalve…
Behalve dat deze donderdag de inhuldiging van de tentoonstelling Arrêt sur image citoyen (Burgerstop op beeld) plaatshad, een fotowedstrijd over het thema “Différence et indifférence” (Verschil en onverschilligheid), voor jongeren van 3 (jawel, jawel) tot 25 jaar. De inhuldiging van de tentoonstelling had donderdag plaats in het Théâtre. Een jury moest dertien beelden uitkiezen en vijf van hen moesten de prijs “Prix Solidaire” behalen en dezelfde dag om 18u per opbod werden verkocht in de openbare tent via de vereniging “Fais-moi une école” ten voordele van de bouw van een school in Guinea. “Doe het opbod stijgen voor een goed doel!” roept de informatiebrief, die het festival elke dag verspreidt, uit.
Wanneer je op de internetsite van “fais-moi une école” gaat, ben je onmiddellijk ingelicht over wie deze vereniging is, waarom zij beweegt, hoe, welke haar doelstellingen zijn, wat zij doet, enz… (de site bestaat enkel in het Frans – de vereniging werkt tot nu toe nog niet in het Nederlandstalige landsgebied). Ik kende deze vereniging niet, maar ik kende het Filmfestival van Namur en ik zit in hun mailing list. Ik heb dus, zoals zeker honderden andere personen, deze Vereniging ontdekt via een belangstelling die niets met liefdadigheid te maken heeft.
Wat een scoop !!! Ik weet niet hoeveel de verkoop per opbod zal opbrengen, maar “fais-moi une école” heeft al heel wat bekendheid verworven, wat hen veel andere contacten zal opleveren, andere partners, andere inkomsten, enz…
Deze Vereniging heeft begrepen in welke wereld zij leefde: zij verzorgt haar communicatie, blijft in contact met haar sympathisanten, informeert hen,… Als je op hun website gaat kijken, zal je zien dat zij ook op FaceBook, MySpace,… is, dat haar sympathisanten met haar dialogeren, dat er zich een gemeenschap vormt…
Indien eender welke Service Club ervoor had gekozen deze Vereniging te ondersteunen, wat zouden zij hen dan hebben kunnen aanbieden ? De opbrengsten van een avond “stoemp met worst” ? Meer ? Iets anders ? Zijn wij creatief genoeg ? Leveren wij voldoende prestaties ? Zijn wij altijd interessant genoeg voor Verenigingen ? Beperken wij ons niet te dikwijls tot “dat wat wij altijd al hebben gedaan” ? Is dit nog voldoende ? Nochtans ontbreekt het de Service Clubs niet aan briljante leden, die hebben geïnnoveerd, zijn of vechten om leaders te zijn, die creatief zijn, verbeelding hebben, dynamisch zijn… aan de top zijn in hun domein ! Zoek de fout ?
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd,Het "sociale" is veranderd
