We zouden elkaar terugvinden op 19 januari… Hier zijn we.
Je hebt zeker wel duizend wensen voor 2010 ontvangen. Ik zal er slechts één aan toevoegen, maar het is een dubbele: dat wij voor de anderen even nuttig blijven, maar ook dat wij nuttiger zouden worden voor onszelf. Onze groepen, onze clubs, zijn (helaas) nodig voor de maatschappij en wij moeten hen dus zo goed mogelijk laten functioneren. Ik hoop dat dit blog, dat in 2009 blijkt te hebben aangeslagen, op het niveau van dit opzet blijft in 2010.
Zoals na elke pauze, overloop ik snel even wat er de laatste weken gebeurd is, zoveel voorbeelden die ons kunnen inspireren, ons doen nadenken, ons toelaten te vergelijken, ons te situeren of die ons aanspreken.
De radio- en televisiezenders hebben natuurlijk, zoals de vorige jaren (zie mijn artikelen van een jaar geleden), zekere programma’s van eminent belang voor de eindejaarsfeesten omgevormd tot instrumenten van gulheid. France 2 , TF1, RTBF, Studio Brussel, en nog meer… hebben wedstrijden, voorstellingen op antenne gebracht, personaliteiten gebruikt… om meerdere duizenden euro’s te verdelen aan zeer diverse Verenigingen. Dit is een tendens die nu vastgeworteld is; zij zal niet snel verdwijnen.
Transparantie is een andere tendens die naar boven komt. Ik zal vandaag niet uitweiden over de lessen die we uit het drama van Haïti kunnen trekken (maar ik zal dit donderdag wel doen), maar ik haal toch al aan dat een groen nummer door “consortium 12/12” is opgeroepen dat de roeping heeft om alle acties, klein of groot, van fondsenwerving voor de Haïtiaanse slachtoffers door het grote publiek te laten erkennen. De Burgemeester van een gemeente verzekerde trouwens in een TV-interview dat de urnen met de giften door een gerechtsdeurwaarder zouden worden geopend. In een andere context heb ik op de site van een maatschappij (klik hier), die oude GSM’s opkoopt (en een percent aan Verenigingen afstaat), gelezen dat deze begunstigde Verenigingen deel zouden moeten uitmaken van de VEF (Vereniging voor Ethiek in de Fondsenwerving – zie mijn artikel van 19 januari 2009 en de link hieronder rechts) om verkiesbaar te zijn.
Nog een andere tendens die sterker wordt, is de solidariteit die vandaag een permanente zorg is van iedereen, zoals de economie of het milieu. Zo zijn de personaliteiten bvb. meer betrokken bij de solidariteit en zij maken dit ook bekend. Er zijn niet enkel de uitzendingen waarover ik het hierboven had, het is wel degelijk meer uitgebreid. Prins William van Engeland heeft een nacht op straat doorgebracht zoals een dakloze vooraleer ’s anderendaags een centrum dat hen opvangt te gaan bezoeken. Kim Clijsters heeft het bedrag van haar overwinning op het tornooi van Brisbane (ongeveer 25.000 EUR) aan een hospitaal voor kinderen van die stad geschonken. Ook bij de commerciële maatschappijen: de maatschappij Exki (wiens bazen net verkozen zijn tot (Franstalige) Managers van het jaar door het tijdschrift Trends) verklaart dat elke zaakvoerder vrij is de Vereniging te kiezen aan dewelke de onverkochte producten van hun verkoopspunten dagelijks worden geschonken (ongeveer 2 % van de voedingsproductie). En zelfs in de politiek: de Voorzitter van het Vlaamse Parlement vond zijn salaris van 14.600 EUR te hoog en heeft beslist elke maand 2.500 EUR aan een humanitair werk te schenken…
Maar waarschijnlijk is het meest opvallende en nieuwe feit, het bijvoegsel “Aide et Solidarité” dat La Libre Belgique bij haar editie van 23 december jl. heeft gepubliceerd. Bijvoegsels aan de dagbladen heb je met tientallen gezien… over de auto, de gezondheid, de beurs,… enz. Meestal is het (een beetje) interessant voor de lezer, maar het is vooral rendabel voor de uitgever die er zijn reclameruimte in kan verkopen. Dit bijvoegsel was door de Bank Triodos gesponsord en de artikelen over verschillende Verenigingen wisselden af met reclameruimte voor enkele van hen. Het is de eerste keer (tenzij ik me vergis, verbeter me dan) dat de solidariteit het instrument van een persbijvoegsel is waaruit zijn promotor winst wil trekken…
Is de explosie van nieuwe tendenzen van solidariteit voor ons, de Service Clubs, een bedreiging ? Een uitdaging ? Een oproep ? Een fenomeen zonder belang ?
Gearchiveerd onder: Het "sociale" is veranderd
