Eender welk basislid van een Service Club, zelfs als hij niet in de hoge sferen van het besturen verkeert, geeft zich wel rekenschap van een gevoel van onbehagen. Op de nationale website van zijn Service Club, in de newsletters die hij ontvangt, in het maandblad dat hij leest… overal viert men de gevoerde acties, is men fier over dit of dat geboekte succes, zwaait men lof of deze of gene verantwoordelijke die zulke operatie heeft geleid, bewierookt men zichzelf, viert men zichzelf, feliciteert men zichzelf… Alles is opperbest!
Maar als je het nader bekijkt, beklaagt men zich ook… leden verlaten ons, het werven gebeurt moeizaam, de pers zwijgt ons dood, de media verhaalt niets van wat wij ondernemen… En voor de minste verantwoordelijke gaat het nog een stapje verder: wij verliezen snelheid, er moet absoluut gerecruteerd worden! En er wordt bijna in alle vergaderingen over gepraat.
Wat mij verbaast, en dit voor eender welke Service Club, is dat er steeds over het symptoom wordt gesproken, nooit over de oorzaken van de ziekte. Gelieve wat volgt te betwisten via de rubriek commentaren op het einde van dit artikel in geval ik mij vergis: er is geen enkele instantie, in geen enkele Service Club, die als enig doel heeft zich vragen te stellen over de oorzaken van onze moeilijkheden om te werven.
Iedereen ziet het symptoom wel, talrijke statistieken worden opgemaakt, de vertrekken worden regelmatig geteld, de ontslagen, de overlijdens, de nieuwe leden worden nauw gevolgd,… en, vertrekkend van de vaststelling dat de balans binnenkomen/buitengaan negatief is, vraagt men aan elke gewestverantwoordelijke, aan elke clubverantwoordelijke te werven, moeite te doen, nieuwe leden aan te trekken, enz… Het symptoom wordt verzorgd… Waarom pakt men de ziekte niet aan, wat (waarschijnlijk) het symptoom zou doen verdwijnen ?
Want het gaat toch wel degelijk om een ziekte, misschien zelf een pandemie! Alle Service Clubs zijn besmet. Het zijn dus niet enkel de kleine lokale probleempjes of de onzekerheid van het leven die het veralgemeende fenomeen en de omvang ervan uitleggen. Waarom, terwijl de solidariteit ontploft, hebben wij het moeilijk om te werven, wij die een hoofdrol in dit domein spelen ? Waarom, terwijl de netwerken ontploffen, worden wij minder benaderd ? Wij weten het niet. En de kans zit erin dat wij het nog lang niet zullen weten omdat niet veel mensen zich de vraag stellen.
Het symptoom verzorgen… Onlangs herlas ik een hoofdartikel van een hoge verantwoordelijke van een Internationale Service Club. Hij moedigde het lidmaatschap van familieleden aan als oplossing voor het probleem. Hij prees de intronisatie van de partner en/of een (volwassen) kind aan. Met het risico politiek niet correct te lijken, moet ik bekennen dat ik dit niet begrijp. Want wij voeren onze clubacties, al die avonden, concerten, maaltijden, rally’s, enz… toch altijd met de steun van onze partners, onze kinderen, onze vrienden… Hen lid maken zou ons dus niet doeltreffender maken. Dit zou ons enkel talrijker maken op papier en talrijker in het betalen van bijdragen. En wat gaan we doen als deze reserve uitgeput zal zijn ? Zullen we dan aan de neven denken ? Ligt de echte oplossing wel of niet in een grotere openheid ? In onze capaciteit om te begrijpen waarom wij minder aantrekkelijk zijn en eruit af te leiden wat we moeten doen om het weer te worden ?
Wat willen wij ? Beter doen ? Meer doen ? Of talrijker zijn ? Zal de pers zich meer voor ons interesseren omdat wij talrijker zijn ? Of zullen de media meer belangstelling tonen omdat we meer of beter doen ? Zullen wij nieuwe leden aantrekken door onze prestaties of door ons aantal ? Moeten wij ons vragen stellen over de oorzaken van onze moeilijkheden om te werven of is dit nutteloos en zonder belang ? Welk ander proces kan ons duidelijk maken hoe we het probleem moeten oplossen, als wij ons geen vragen stellen ? En als we ons vragen stellen, zouden wij het interne debat dan niet moeten opentrekken ? Is dat niet ons aller probleem ? Zijn wij bang om misschien te moeten veranderen ? Ons aan te passen ? Te evolueren ?
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd
