« De Grote media negeren ons in die mate dat wij ons slachtoffer voelen van een waar ostracisme. De provincieclubs hebben wel het geluk dat dikwijls over hun manifestaties wordt geschreven en dat is goed. Maar welke krant, welke televisiezender, welke radio heeft ooit de resultaten van onze grote acties weergegeven ? Welke krant, welke televisiezender, welke radio beschouwt onze Service Club als een NGO op dezelfde voet als het Rood Kruis of Wereldartsen ? Hoeveel NGO’s werden ten tijde van de Tsunami vermeld ? Hoeveel van hun leden werden geïnterviewd ? Hoe vaak hebben zij een oproep kunnen doen voor hun Stichtingen ? Hoe zat dat met onze Service Club ?
Neen, de media zijn niet voor dit feit verantwoordelijk. Het beeld dat het grote publiek en de journalisten van ons hebben, stemt niet meer overeen met wat wij zijn en met wat wij werkelijk doen en wij zijn hiervoor de enige verantwoordelijken. Het is onmogelijk door de grote media, de enige die onze Service Club volkomen kunnen promoten, gehoord en erkend te worden zonder een regelmatige relatie in vertrouwen. Het is een werk van lange adem dat de goede wil overstijgt en een permanentie van de gesprekspartners en een zeker professionalisme vergt.
Men moet weten dat een perscommunicatie een mediaplan vergt, het uitvoeren van dit plan door een beperkt en professioneel team dat volledig aan deze taak gewijd is, het ter beschikking stellen van de nodige materiële middelen, en vooral een duurzame uitvoering van dit plan. Met onze huidige statuten en werkingsregels is het op touw zetten van zulk een instrument onmogelijk. Inderdaad, zoals de zaken er nu voorstaan, kan deze Gouverneursraad de beslissingen van de vorige Raad volledig weer in vraag stellen en deze laatste kan aan zijn opvolger niet eender welke uitgave opdringen. Bovendien wordt het merendeel van de met de onze vergelijkbare humanitaire verenigingen in het openbaar door een woordvoerder vertegenwoordigd die een coherente boodschap brengt en zeer bedreven is in het contact met de media…
Wij hebben de competente professionelen onder onze leden, die bereid zijn hun know-how te onzer beschikking te stellen. Wij moeten hen deze missie kunnen toevertrouwen en hen de nodige middelen geven. Hierzonder vrees ik dat wij het definitief moeten opgeven ons bekend te maken, te laten erkennen en waarderen voor wat wij werkelijk zijn. Als wij het willen, zullen wij het kunnen. Het hangt enkel van ons af.”
Deze tekst komt niet van mij. Hij werd door een Gouverneur van een grote Europese Service Club geschreven, die hem in december jl. in zijn maandblad heeft gepubliceerd. Ik heb niet alles in extenso overgenomen, maar slechts het belangrijkste. Ik heb de uitdrukkelijke referenties naar zijn club overigens vervangen door het algemene “Service Club”, omdat ik vind dat dit ons zodanig aangaat. Deze Gouverneur, die vandaag met de communicatie belast is, behandelt er thema’s die dit blog (o.a.) sinds meer dan een jaar behandelt: de onverschilligheid van de media maar de aandacht van de media voor anderen, onze organisatie en de jaarlijkse veranderingen, de beperkingen van het vrijwilligerswerk, het professionalisme… Dit artikel beperkt zich vandaag tot de communicatie, maar deze gedachtengang, dezelfde durf, zijn geldig op alle vlakken van onze organisatie… Ik ben het eens met zijn besluit: “Als wij het willen, zullen wij het kunnen. Het hangt enkel van ons af”. Maar zullen wij het durven ???
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd
