Soms is de “onderzoeker” die ik ben echt in de wolken over de vondsten die hij heeft gedaan om ze met jou te delen. Dit is vandaag ook zo. Ik heb een essay gevonden over een Service Club. Zijn auteur is vandaag 85 jaar en is nog steeds lid van dezelfde Service Club waaraan hij dit essay, een studie van een negentigtal bladzijden, heeft gewijd. Hij is al 33 jaar lid van deze Service Club. Dit essay behandelt talrijke thema’s zoals de ethiek, of de diensten aan de gemeenschap, bijna één derde van de studie is aan de geschiedenis van zijn Service Club gewijd, zijn Amerikaanse oorsprong met het hoe en het waarom… de motivatie van de leden, de gedragscode… Een belangrijk deel is ook gewijd aan het aantal leden, het werven, het afnemen van de belangstelling, aan de verantwoordelijkheid van de lokale clubs voor de ontslagen, enz… Ik moet bekennen dat ik bij het lezen van sommige passages soms, excuseer het is onvrijwillig, woord voor woord heb teruggevonden wat ik zelf in dit blog heb geschreven.
Het probleem is dat dit essay van 2005 is, al 5 jaar geleden dus, en dat de auteur (bijvoorbeeld) over het thema van het verlies van effectieven teruggaat tot in 1990… dus 20 jaar geleden. Ik ben gelukkig dat ik dit pareltje van een documentair heb teruggevonden, maar ik ben ontsteld door de inhoud. Want in 2005 stelde de auteur dezelfde elementen in het licht als ik vandaag in dit blog. Erger nog, hij analyseert preciese cijfers, statistieken, onbetwistbare gegevens (hij citeert zijn bronnen) die tot jaren en jaren voordien teruggaan… Hij toont aan dat deze of gene verantwoordelijke de autoriteiten van de Service Club reeds gealarmeerd had, dat deze of gene situatie gekend begon te zijn, dat dit of geen gegeven al zorgwekkend was, enz… enz… Ik moet wel vaststellen dat in 2010 niemand iets heeft verbeterd, dat, indien het onderwerp vaag of ernstig werd aangekaart, het op geen enkele behandeling is uitgelopen, op geen enkele poging tot oplossing,… 20 jaar later is niets veranderd. De situatie is zelfs nog slechter. Hij zei al (lang vóór mij) dat men zich met het symptoom bezighield, niet met de ziekte.
“X uitte het idee over het oprichten van een werkgroep per zone, belast met het opwekken van de reflectie over de vernieuwing van de Service Club in zijn dagelijkse praktijk… (1994)”
“Bezorgd over het dalen van de leden dat zich in de USA in 1990 voordeed… was het slechts 10 jaar later dat de daling in ons land kwam… en dat men zich realiseerde dat er maatregelen op lange termijn moesten worden genomen… Men realiseerde zich dat, bovenop de reflectie van de hoge verantwoordelijken, het in de clubs zelf was dat een creatief gevoel van ontevredenheid moest worden gecultiveerd (1996)”
“Het afnemen van het aantal leden begon niettegenstaande de optimistische permanente groeipronostieken die de hoge verantwoordelijken in 1992 nog aanhielden… het cijfer van de relatieve verliezen (het verschil tussen de absolute verliezen en de nieuwe opkomst) leek niet bijster betekenisvol, maar dat van de absolute verliezen was het eerste teken van een abnormale evolutie… Een veelzeggend teken over de ernst van de situatie is dat de internationale Voorzitters zich er op het einde van hun mandaat van weerhielden het absolute verlies van de Vereniging te vermelden… “.
“Uit de analyse van de ontslagen in dit of geen Belgisch district in 1992 bleek dat 87 % opdoken tijdens de 4 eerste jaren na de werving, 34 % tijdens de 2 jaren… Deze gegevens verschillen niet van die op wereldvlak waar 50 % weggaat tijdens de drie jaren… “.
Het spijt me, maar wat dit thema betreft, is dit blog slechts een herhaling… Ik alarmeer ook over de cijfers, de situaties, de inzet… Ik kan ook een recent onderzoek citeren (ik kom hierop terug) dat bij leden die ontslag nemen is gedaan (hij citeert een ander, dat reeds enkele jaren geleden werd uitgevoerd). Ik vind ook dat men niet voldoende over deze problemen debatteert… Ik vandaag, hij enkele jaren geleden… Waartoe dient het ? Tot niets ? Wie zal binnen 10 jaar dezelfde thema’s oprakelen, dezelfde vaststellingen doen en dezelfde vragen stellen ? Zal er nog iemand zijn om ze te lezen ?
NB: Indien de auteur akkoord gaat, kan ik een pdf-kopie van dit essay van 2005 naar degenen die het mij vragen zenden.
Gearchiveerd onder: De "wereld" is veranderd
