Het is gedaan !

Ik had nog veel onderwerpen te behandelen en ik heb nog veel documenten, studies en analyses die ik in dit blog niet heb gebruikt. Maar zie, een samenloop van omstandigheden in mijn privéleven maken dat ik geen tijd meer zal hebben om de actualiteit te volgen, te bestuderen wat er allemaal gebeurt, informatie op te duiken, te vergelijken, in perspectief te zetten, je aandacht op iets te trekken, je te laten reageren, voorstellen, bekritiseren… en dus heb ik beslist met dit blog te stoppen. Technisch zal het toegankelijk blijven, maar ik lever je hier mijn laatste artikel.

Dit blog heeft nooit de pretentie gehad je dingen te leren. Het had slechts de ambitie ons te doen nadenken op basis van gekende elementen, maar waar wij niet altijd een relatie tussen zien. Wij kennen de stukken van de puzzel, maar wij hebben misschien niet altijd getracht ze in de juiste volgorde te plaatsen. Een beetje zoals in een impressionistisch schilderij waar elk puntje kleur zonder betekenis kan lijken. Maar wat een schok wanneer we het geheel zien… Daarom zullen alle artikelen te lezen en te herlezen blijven en zal je binnen enkele dagen een gebruiksvriendelijke lijst op de welkomstpagina vinden.

Het overleven, de evolutie, de ontwikkeling, de transformatie, de hernieuwing van de Service Clubs zijn cruciale en dringende onderwerpen. Het gebrek aan werving is het zichtbare symptoom van een dieper leed. Wie zou er, zelfs tegen betaling, bij een bedrijf postuleren dat niet met zijn tijd meegaat, dat zijn producten niet verbetert, dat zich niet aan zijn cliënteel aanpast, dat volgens tientallen jaren geleden vastgelegde normen werkt, waarvan het management, wiens aanstelling in elk geval vooral op favoritisme is gebaseerd, elk jaar verandert… Het spreekt voor zich dat wij niet meer aantrekkelijk genoeg zijn, dat men niet meer voldoende zin heeft om zich bij ons aan te sluiten…

Wij, alle Service Clubs, zijn niet slecht geworden. Wij zijn enkel dezelfde gebleven terwijl alles evolueerde en anderen veel beter werden. Dit blog heeft geen schuldige gezocht, het heeft getracht jullie aan te zetten tot het zoeken van oplossingen. En als ik “jullie” schrijf, denk ik werkelijk aan iedereen. Want de oplossingen zullen van ons allen komen. Niet van de top van de hiërarchie!

Je hebt het blog eer aan gedaan door de duizenden bezoekjes. En ik weet dat de onderwerpen je hebben geïnteresseerd. Want je hebt weinig (te publiceren) commentaren geleverd, maar buiten het blog heb je vertrouwelijk intens gereageerd (bewijs dat je misschien de indruk had de rust en het gespin te verstoren). Dank aan allen.

Ik zou willen eindigen met een waar verhaal. Ik meen nooit karikaturaal of uitdagend geweest te zijn. Ik grijp mijn laatste kans om het toch te zijn (vermits ik je wat over de Service Clubs volgt als een metafoor verhaal, zeker overdreven, maar, niet gek denk ik). Het gebeurde enkele jaren geleden, ik weet niet meer precies op welke datum. Het was in de lente, bij het binnenkomen van Brussel. Hevige winterstormen hadden veel schade aangebracht en talrijke bomen waren beschadigd of lagen neer. Ik kwam regelmatig voorbij dezelfde plaats, daar waar één van die bomen fier, oud en stevig neerlag. En tijdens al die lenteweken zag ik hem toch blaadjes voortbrengen, bloemetjes krijgen, alle energie die hij nog kon putten benutten… Die boom was dood. Hij was de enige die het niet wist!

Hartelijk dank aan Hilde van Soest, die mij in al die maanden trouw naar het Nederlands heeft vertaald, streng voor de onderwerpen en enthousiast voor de doelstelling. Dit blog is haar tenminste de helft van zijn succes verschuldigd.